Ik sta met mijn handen in de lucht. Het is zondag en we zijn halverwege de kerkdienst in de gevangenis. Volle bak vandaag en ik zie ze zitten. Nieuwsgierige blikken, want met z’n handen breeduit in de lucht…wat zou die man toch proberen duidelijk te maken?! ‘Ik had graag een lijntje meegenomen, maar daar kon ik denk ik niet mee binnenkomen.’ Er breekt een lach door op de gezichten van de mannen en eentje roept al snuivend: ‘Een lijntje, lekker man!’ Ik bedoel een tijdlijn of rode draad, zij horen een wit lijntje coke.
Taal is zo leuk en ik speel er graag mee. Vaak heel bewust want ik wil de mannen blijven boeien. Maar soms gebeurt het onbedoeld. Woorden die binnen (de muren) ineens een hele andere betekenis krijgen. Vaak grappig maar soms ook heel diep en zinnig.
De dienst gaat verder met een spoken word van een van de mannen…over spelen met taal gesproken. Gelijk na de spreek rapt een van de andere mannen de boodschap bij elkaar. Vanuit zijn tenen en er klinkt dan ook een luid applaus. Bij de zegen aangekomen, nodig ik ze uit om te gaan staan. God ziet ze niet alleen zitten maar ook staan. In dat vertrouwen gaan mijn handen weer de lucht in en zegen ik hen. Tijdens de koffie schieten diverse mannen me nog even aan. Een bloem, een agenda of een afspraak voor later deze week. Dan gaat iedereen weer terug naar zijn eigen afdeling. Ze nemen de bloemen, maar ook het boekje van de dienst mee naar hun kamer. Daar waar ze meer zichzelf kunnen zijn dan in de grote groep. Een liedtekst, de plaatjes, de zegen of het Bijbelgedeelte dat mogelijk blijft hangen of nog wat dieper raakt dan tijdens dienst mogelijk was. Ik hoop het, ik geloof het!
Taal en woorden klinken binnen soms anders dan buiten. Ik merk dat ook bij de woorden die ik met hen deel vanuit de Bijbel. Dubbelzinnig en dan ook in de zin van diepzinnig. In kerken is het een mooie gewoonte om aan het begin te zeggen dat je alle hulp verwacht van God. Vanuit de bak klinkt dat langs de muren omhoog tegen alle zelfhulp, trots of hardheid in. Een groet van genade & vrede landt te midden van alle (op)gedane ongenade & onvrede. Het samen hardop bidden van het Onze Vader waarin vergeving, dagelijks brood, verlossing en kracht van God verwacht wordt. En dat terwijl je geleerd of gewend was je eigen (vaak niet zo heilige) boontjes te doppen. Ook het samen bidden tijdens individuele gesprekken gaat vaak diep. Luchttijd waarin je je hart lucht en dan samen naar God. Voorbij aan alle maskers en onrust. Vaak raak en het brengt rust tot in de kern. Ik ervaar dat als intens en intens mooi. Hoewel ik ook regelmatig de onmacht voel van gebrokenheid en verstokte patronen. Intens omdat ik dan van binnen de muren alleen maar naar boven kan kijken.
Het betekent voor mijzelf dat overbekende woorden een nieuwe lading erbij krijgen. Geloof, hoop en liefde…dat is me meer dan lief, ik hoop het te brengen en het verrijkt mijn geloof. Zinnig vond ik het allemaal al, maar op deze manier wordt het ronduit dubbelzinnig.
– Blik in de bak #4 –
Een serie blogs omdat ik je alleen zo mee kan nemen naar mijn werk in de gevangenis als geestelijk verzorger.